Seiltur på Vestlandet 2021

Ferie! Og klar for tur nordover på Vestlandet. Me har ingen faste planar, me ser på vermeldingane. Blir det fint og passeleg vind, går me så langt ut på kysten som me kan, blir det for mykje vind, held me oss lenger inne i fjordane. Utanom ombyggjing til rorkultstyring i vinter, er den viktigaste oppgraderinga i båten i år ein solid bøyle over cockpiten. Den gir eit godt feste å halda i når me står og styrer, og når me går fram på dekket. Eg har sakna noko slikt i mange år. Hans G. Sørensen og Trygve Tednes i Ship Shape i Stavanger laga og monterte den, veldig godt og solid arbeid!

Du kan klikka på bileta for å få dei opp i full storleik.

Tysdag 6. juli. Fyrste stopp var Hamnarholmen, eller Hamnaren, nord for Bokn, i innløpet til Førlandsfjorden. Der har Friluftsrådet og frivillige laga til ei fin uthamn, med bryggjer, overbygde grillplasser, turløyper og badestrender. Dei flotte barnebarna våre, Tobias (6) og Oskar (4) kom og var med oss til neste dag. Der var andre ungar også, og det tok ikkje lang tid før dei var i gong med leiken. Ta ungar med til sjøen, gi dei eit krabbesnøre og ei bøtte, så har dei nok å gjera den dagen!

Torsdag 8. juli. Ungane vart leverte tilbake til foreldra på Karmøy onsdag kveld, i ausande regnver! Torsdag hadde det letta, og med fin vind og nordgåande straum segla me frå Koparvik til Avaldsnes. Dette var i over tusen år ein strategisk stad og eit maktsenter på Vestlandet. Porten til vegen mot nord, så og seia. All trafikk nord og sør gjekk gjennom Karmsundet. Difor var det freistande for småkongar og større kongar etter kvart, å utnytta muligheten til kontroll og innkrevjing av avgifter. Hanseatarane hadde også tilhald her etter at dei norske kongane mista posisjonen sin. Her står den gamle steinkyrkja frå 1200-talet, og her er det grove fram murar etter ein kongsgard som Harald Hårfagre i si tid brukte.

Me segla inn på nordsida av Bukkøya. Her er det bygd opp eit tun slik det kan ha sett ut for tusen år sidan. Det er alltid fasinerande og interessant å sjå og førestilla seg korleis folk levde, organiserte seg og brukte dei lokale ressursene i førindustriell tid. Tore Skeie skriv godt om dette i boka Hvite Krist, om Olav Haraldsson, at Norge på den tida var ei stor utmark, med nokre husklynger eller grender her og der, og med fotstigar mellom dei. Langs kysten var det sjøen som var vegen. Det store naustet vitnar om det. Innemiljøet i husa var fylt av røyk, ein grunn til at levealderen var låg.

Avaldsnes kyrkje arrangerar Olavsdagane i juli. Me fekk med oss ein fin orgelkonsert og ein lunsj i Nordvegen Historiesenter. Og der møtte eg heilt tilfeldig ein klassekamerat frå gymnaset på Bryne! Magne Klubben er frå Bømlo, og har vore prest i Oslo i mange år. Eg hadde tenkt å senda ei melding når me nærma oss Bømlo og spørja om det kunne henda at han var der i sommar. Men før eg hadde fått gjort det, møtes me altså her! Me hadde ikkje sett kvarandre på mange år. Veldig kjekt å møta han og kona hans, Esther, som me ikkje hadde helst på før.

Avaldsnes er ein stopp på kystpilegrimsleia nordover. Kanskje me kan leggja turen innom fleire stader på denne leia. Meir om pilegrimsleia her: https://pilegrimsleden.no/pilegrimsledene/kystpilegrimsleia

Turen vidare gjennom Karmsundet, med overnatting i Smedasundet i Haugesund. Over Sletta til Espevær var ein fin segltur i lett bris frå sør-sørvest. Det går ikkje alltid rett fram når me seglar, sjølv ikkje i medvind! Det er enklast å ha vinden litt inn frå sida, på slør, og ikkje platt lens, som det heiter. Eller med vinden på tvers, som Odd Børretzen seier.

Hugs å fylla vatn når me kan! Never start with the runway behind you, sa ein gammal RAF-pilot då me stod ved flystripa i Marsabit, Kenya, ein gong og såg eit transportfly frå det kenyanske luftvåpenet landa, stoppa midt på stripa, sleppte av ein mann, og tok av igjen frå der dei stod. Dei trong berre ca hundre meter for å koma i lufta igjen, så det gjekk bra, men det vart ein god regel som er overførbar til mange andre situasjonar.

Espevær er verdt eit besøk! Me segla inn her fredag ettermiddag, fyrst inn i hamna i sjølve været, men her var det fullt. Sidan eg (Eilef) var her sist, i 2014, hadde det kome ei ny hamn i ein våg lenger vest. Det var ein vakker tur gjennom dei smale sunda ut dit. Her fann me god og stille hamn. I løpet av kvelden og dagen etter gjekk me rundt på øya og opplevde eit annleis samfunn. Her er ikkje bilar og bilvegar, berre smale gangvegar. Me gjekk nesten inn i hagane til folk når me gjekk forbi. Det bur knapt hundre menneske her, der er barnehage, men ikkje skule lenger. Om sommaren er der mange fleire, folk som har ei tilknyting, kanskje ein av foreldra var herfrå, og som nå har overteke eit hus og brukar det til feriebustad. Folk helsa og slo gjerne av ein prat når me møtte dei langs vegen. Me skal koma tilbake til Espevær på heimvegen.

Espevær er eitt av dei mange kystsamfunna der det var stor aktivitet i fiskeriet før i tida. I vårsildfisket kunne det vera mange tusen menneske her i hektiske veker medan det stod på. Frå 1600-talet vart det drive hummarfiske, med eksport til restaurantar og rikmannsbord i Europa. Seinare vart det bygd ein hummarpark, dvs lagt tak over avstendge sjøbasseng der hummaren vart samla før han vart sendt vidare. Det kunne vera ca 25000 hummar der på ein gong! Store verdiar. Nå er det ei museum, der du kan vera med på ein flåte som tek deg rundt i bassenget under taket. Museet er drive av engasjerte frivillige, som me snakka med, og tjue humrar, som me slapp å helsa på og såg lite til. Kanskje dei kunne formidla litt meir om hummaren sitt liv og levevis?

Fiskeriet ga grunnlag for handel og rikdom for enkelte, og mulighet for arbeid og slit for mange. Det var det tydelege teikn på i Baadehuset. Der hadde dei også ei samling skulebøker som me kjende igjen.

Øya, eller øyane, har ein rik og vakker flora. Sunnhordland Botaniske Forening skriv på facebooksida si om ein nyleg tur til Espevær: «Ute i dette øyriket var det mange planter som eg aldri hadde sett før.» Gravplassen er ein av dei vakratse eg har sett. Nå stod vivendelen (kaprifolen) i full blom og krydra lufta om kveldane. Slik er det heime i Ryfylke også. I stille seinsommarkveldar på sjøen, å kjenna draget av vivendel ute på sjøen, det er himmelsk!

Espevær har også eit anna fenomen, den såkalla UFO-ringen. Den oppstod plutseleg i 1975, som eit stort nedtrakka spor i graset. Det er prøvd mange hypotesar på kva den kan koma av, frå paringsdans for kaniner til avtrykk frå UFO. Lite truleg alt. Men likevel eit mysterium.

Utseglinga var minst like vakker som innseglinga. Med ein lett medvind og ein halv knops medstraum, glei me stille gjennom sunda med motoren av.

Der er så mange muligheter og gode hamner på vestsida av Bømlo, at me berre måtte gjera eit val. Me hadde fått anbefalt Lykling og Geitung. Geitung og naboøya Nautøya ligg like utanfor Lykling. I ein lett bris frå vest segla me inn i Flognesvågen på Nautøya og ankra opp der for lunsj. Ei flott naturhamn med god sandbotn å ankra i. Vidare gjekk me gjennom det smale sundet mellom Nautøya og Geitung. Her har det budd folk opp til nyare tid. Me fekk hjelp av ein padlar til å sjekka djupna i det smale utløpet i nord, og fann deretter vegen inn til Lykling. Der er ei lita gjestehamn med gode fasilitetar, gjort i stand og helde ved like av lokale båtfolk. Rimeleg var det også, 100 kroner pr dygn, som det stod på brygga, med straum.

Me går alltid ein tur på land når me kjem til ein ny stad. Det er ein viktig del av ein seiltur. Koma til stader me elles ikkje ville ha besøkt, prøva å finna ut kva som er det serlege på denne nye staden, kanskje møta nokre som bur der, som er kjende og kan forklara, og elles berre få eit lite glimt av eit samfunn der folk bur og lever sine liv.

På Lykling (eller Løkling, som ei me møtte sa at dei seier) fann dei gull på slutten av 1800-talet. I ein tjueårsperiode vaska dei ut ca 250 kilo. Gruvene finst ennå, men det var litt langt å gå dit. I staden gjekk me eit stykke opp langs den vesle elva og vidare opp til kyrkja. Også her ein vakker og velhelden kyrkjegard. Der såg me ei ny grav, og såg at den som var gravlagd der var ein kollega av Ellen for mange år sidan. Me har hatt litt kontakt med familien fordi dei, som oss, har born frå Ethiopia, men ikkje dei siste åra. Me visste likevel at ho var død nyleg og hadde sett dødsannonsa, men ikkje at ho var gravlagd på akkurat denne gravplassen. Eit sterkt møte!

Nede ved vågen var det for nesten tusen år sidan eit klebersteinsbrot. Her vart det teke ut stein til m.a. kyrkja på Moster og fleire av dei gamle kyrkjene i Bergen. Nå er der ei fin grasmark fram til ein bratt fjellvegg som markerar staden der brotet var. Nede ved foten av veggen finst det framleis små restar av kleberstein.

Måndag 12. juli. Stille, vakker morgon. Vågen låg heilt blank, overfløymd av sollyset. Det var, for å låna ord av Olav H. Hauge, som å vakna opp i ein våg me ikkje hadde visst om.

Kor mange tusen øyar, holmar og skjer er der langs norskekysten? Berre på nordvestsida av Bømlo er der mange hundre. Og så er der løp og godt merkte leier gjennom desse labyrintane. Berre sjå sjølv! Du kan for eksempel gå inn på Gule Sider på sjøen, og zooma inn. Me glei lydlaust for berre litt forsegl gjennom tronge sund med lett vind og straum med oss. Då høyrer me fuglane, folk som snakkar inne på land, eller det er berre heilt stille.

I Urangsvåg møtte me tidlegare kollega Øyvind Økland, kona Wenche og dottera Ingvild til lunsj på gamlekaien. Veldig kjekt å sjåast igjen etter mange år og bli oppdatert både om jobb og familie. «Kaien er avgiftsbelagt» står det på skiltet. «Da skilte ska de ikkje bry dåke om» sa karane i bilen.

Men alt er ikkje like fint! Du skal ikkje seila langt mellom oppdrettsanlegga. Kysten er full av desse, og fleire blir det, for det handlar om store pengar og forteneste, og arbeidsplassar. Omsynet til miljøet kjem i andre rekkje, dessverre. Håpet er at om nokre år er slike anlegg flytta opp på land, eller innelukka i sjøen.

Men der er også andre menneskeskapte fenomen å sjå langs kysten. Nytteperspektivet har vel alltid vore drivkrafta for å ferdast på sjøen. Og eventyr og utforskartrong. Er det berre i seinare tid at rekreasjonsperspektivet har kome inn? Men det har også sin verdi. Her er i alle fall to døme som kan plasserast på ein skala av nytte og rekreasjon/eleganse. Odd Børretzen reflekterar over båtlivet i boka Gleden ved å ha båt.

Vidare til Bekkjarvik i Austevoll kommune. Her fann me ein flott park i tilknyting til det gamle gardsbruket i Bekkjarvik. Fiskeri og fiskeoppdrett har gitt velstand. Me låg i ei ny hamn like nedanfor kyrkja. Det er tydeleg fleire båtar på sjøen i år, og i fjor, enn tidlegare år, og fleire stader er gjestehamnene utvida. Om sildefisket og Austevoll har NRK ein episode i serien Og den leiken den ville han sjå. Episode 8 Sildefiskerne er frå Austevoll.

Vidare til Bergen. Nå er me komne til tysdag 13. juli. Inn i Puddefjorden og Marineholmen gjestehamn. Me låg i Bergen to netter og brukte onsdagen i byen. Fløyen, Bryggen og avslutta dagen på kanskje den beste etiopiske restauranten me har prøvd i Norge. 43 års bryllupsdag! Her møtte me tilfeldig også folk me kjenner frå tida i Aust-Afrika. Det me ikkje visste, var at dei hadde sterkt tilknyting til Espevær og har hus der.

Det går an å kombinera båt og hage. Dette er nok båtar som fungerar som bustadar i byen.

Torsdag 15. juli. Vidare nordover. Dagen var litt grå til å begynna med, men lysna etterkvart. Målet var Kilstraumen, eller Kjelstraumen, like vest for Mongstad. Fyrst måtte me gjennom straumane, Alverstraumen, Feste og Fonnesstraumen. Her er det smalt, og det er viktig å treffa dei rette tidene. Når det flør, går straumen nordover, og motsett når vatnet fell. Ved flo og fjære er det slakkt vatn, dvs ikkje straum. Me sikta oss inn på å vera i den fyrste straumen, Alverstraumen, ein time før flo. Det stemde godt, då hadde me ein til to knop medstraum på det smalaste.

Mykje å sjå langs leia!

I Kilstraumen låg me trygt bak redningsskøyta. Mongstad like innføre.

Då er me komne til fredag 16. juli, og siste, lange etappe på veg nordover. Stadig for motor desse dagane, men det siste strekket frå Askvoll og inn Stongfjorden fekk me fin seglevind. Forbi Skjerjehamn på føremiddagen, der kong Olav helsar. Lunsj ombord.

Ulike farty å møta i dag også!

Stopp i Askvoll for diesel og is. Sjå på dette møblet av ein båt, med møbler på dekk! (Biletet i midten altså.) Og den fine kyrkja ved sjøen.

Inn Stongdfjorden med fin bris frå vest. Me la til like nedanfor hytta til syster Greta og Arve. Men set vart litt for uroleg, og fare for at fortøyingane skulle filast av, så takk til han som lånte oss båtplass i hamna inne i botnen av fjorden. Då kunne me sova godt på land og!

Frå Stongfjorden er det ikkje langt over til Fjaler og Dale, der Jakob Sande kom frå. Poet og visesongar som henta inspirasjon frå vestlandsk natur og kultur og ga oss ein skatt av lyrikk som lever ennå i folkeleg tradisjon og songar. Kven har ikkje høyrt om gåsa og katten og hanen som gjekk til kongen i København for å sleppa unna bygda, eller om kallen i støa og katten? Eller den vakre salma Det lyser i stille grender og vårsongen Fløytelåt.

I Dale ligg Jakob Sande-senteret. Dit reiste me sundag 18. juli saman med Greta og Arve. Der står det vesle huset der Jakob Sande vart fødd og bygda og haugane der han «sprang berrføtt i fjell og finne». Han har gitt oss ei vakker skildring av korleis dei som ungar opplevde våren «og fylgde med storøygd undring, eit levande eventyr» i diktet Vårteikn, nydeleg tolka av Astrid Særvoll Kloster og Aftenlandet.

Ellen reiste heim til hage og bær måndag 19. juli. Eg fortsette ut mot kysten igjen, til Alden. Hadde fyrst tenkt å gå til Værlandet og besøkja Alden dagen etter, men då eg gjekk forbi midt på dagen, var det stille og fint, og eg tenkte, kvifor ikkje nå?

Jakob Sande, Ballade: Kong Såmali av Fjaler kom heim frå viking att. Styrde til lands ved Alden ei disig månenatt.

Alden, med sitt høge fjell, er eit gammalt seglingsmerke. Det er synleg langt til havs, og nordover og sørover langs kysten.

Det vart ein flott tur opp til toppen, 480 moh. Bratt og stritt til å begynna med, men så vart utsikta god!

Kosestund i båten med litt av floraen frå Alden. Sukulentane er gåve frå svoger i Førde 🙂 Putene i bakgrunnen er kjøpt i Hardbakke i 2014.

Dagen etter fekk eg fin vind og segla frå Alden til Hardbakke. Over Aldefjorden og Buefjorden måtte eg slå litt fram og tilbake for å halda vinden på sida. Som sagt, det er enklare å segla med vinden litt på sida enn rett bakfrå. Men då blir det ikkje kortaste vegen til målet, og det kan ta lenger tid. Men som Odd Børretzen seier: Jeg elsker å seile, og seiler så seint det går an. For turen tar slutt når du kommer til land.

Den observante vil sjå at eg har eit par rev i storseglet. Som sagt ….

Gjensyn med Hardbakke. Me var her i 2014. Då la me båten sør for brua og gjekk inn til bygda. Me var redde me ikkje kunne koma under brua.

Utsynet frå Ramnenipa er også flott, sjølv om det berre er halvdelen så høgt som Instenova på Alden. Me treng ikkje alltid koma så høgt opp for å få utsyn. Frå Vardøya i dei heimlege Vignesholmane, berre 30 moh, ser me vidt ut over Boknafjorden og kan sjå tre mellomalderkyrkjer.

Utanfor kyrkja i Hardbakke er det sitert frå Salme 121: Eg lyfter auga mine til fjella. Kvar kjem mi hjelp frå?

Men det er nødvendig å sjå ned også når me går tur i fjellet. Frilagd stein på fasade er ikkje noko nytt. Det har dei hatt på Hardbakke i millionar av år. Fargerikt konglomerat, heiter det vel. Heile fjellet var slik! Men lyngen er nyare.

To fine båtar i hamna. Skøyta til venstre er truleg nærare hundre år gammal (bestefar til han som har henne nå hadde fått bygd henne). Kunne vore eit prosjekt 🙂 Karane i Hallberg Rassyen var på veg frå Trondheim til Bømlo (alle ser vel at dette er ein 34 fot Hallberg Rassy kutter frå midt på 80-talet).

Då me var her sist, målte eg høgda på brua til 17 meter. I kartet er ho oppgitt til 15. Det er ved høgaste flo, og er høgda litt ut frå toppen, slik at det alltid vil vera høgare på midten av ei bru enn det som er oppgitt i kartet. Ein annan båt som låg ved sida av oss i Hardbakke hadde kome inn under brua, og den hadde høgare mast. Så det skulle gå bra. Men det ser alltid skummelt ut likevel.

Me fekk også i dag fin vind sørover. Turen gjekk over Sognesjøen, mellom øyar og holmar og gjennom smale sund, og så ut i Fensfjorden mellom Byrknesøya og Sandøya. Her opnar det seg ut mot havet igjen, og vinden hadde friskna på litt. Dagen vart avslutta med ein god seilas før seila kom ned like utanfor Kilstraumen. Me låg på same plass som på vegen nordover.

Neste dag fylgde me same ruta som på veg nordover. Den lange Fedjefjorden og Hjeltefjorden kan vera litt langdryg, men eg hadde kanskje fått betre vind her. Eg valde heller å gå gjennom straumane, men då for motor. Me starta frå Kilstraumen 07.30 og nådde straumane slik at me hadde passeleg medstraum eller slakkt vatn. Dette var 22. juli. På radioen høyrde eg sterke historier frå nokre av dei som var på Utøya denne vonde dagen. Kvar var du då det small i Oslo og på Utøya? Eg var på eit fly frå Sola til Aberdeen og såg dei fyrste bileta frå regjeringskvartalet på ein tv-skjerm på flyplassen i Aberdeen. Då eg nådde Lerwick eit par timar seinare, kom rapportane frå skytinga på Utøya. Eg var i Lerwick for å segla heim til Norge saman med Tall Ships-flåten. Det var ei uverkeleg oppleving å gå der og sjå på alle ungdomane som var samla også der, og flagga som hang på halv stong på skutene.

Torsdag 22. juli altså. Me nådde Kleppestø om ettermiddagen, der nytt mannskap kom ombord. Jone Ullenes vart med vidare og heim tok over roret for det meste av tida. Me fekk fin seglevind sørover til Bekkjarvik, der hamnene var endå fullare enn då me var innom på vegen nordover.

Dagen etter var det vindstille og varmt. Me stoppa på Fitjar og tok ein liten tur på land. Her var det betre plass i hamna! Håkon den gode var her. Det var også her han falt, i 961. Dei fleste kongane på den tida døydde i strid. Mange andre menn også. Det var farleg å vera ung mann rundt år 1000, skriv Tore Skeie i boka om Olav Haraldsson. Også her måtte eg få med eit bilete av kyrkja. Eg er jo på eit slags kystpilegrimsreise!

Kvernenes båtbyggeri ligg også i Fitjar. Her vart Gaute bygd i 1951, motorbåten eg vaks opp med og hadde mange fine turar med i Ryfylke, til han vart sett på land for ca 20 år sidan. Bedrifta vart starta på slutten av 1940-åra, i fylgje Fitjar-posten. Nå byggjer dei ikkje båtar lenger, det går i reparasjonar og vidareutvikling av mellomstore yrkesbåtar.

Båten eg vaks opp med. Segling var ikkje in i Ryfylke på den tida, folk hadde ikkje tid til slikt, dei måtte heim og stella i fjøset! Svært enkelt utstyrt, men me hadde mange fine turar med denne. Overbygget vart bygd om to gonger, den siste etter at me vart rende ned av ferja då me skulle borda henne ein kveld. (Me skulle setja ombord ein passasjer, sidan ferja ikkje hadde stopp på Talgje den gongen. Det var vanleg å gjera det slik.)

Me stoppa ikkje lenge på Fitjar. Leia vidare går mellom holmar og skjer og gjennom smale sund (igjen!). Dei seier der er 365 øyar og holmar utanfor Fitjar. Noko nær det må det i alle fall vera. Også her er leia godt merka. Her er mange fine stader, og denne fine dagen var folk ute i båtane såg me. Så det var kanskje forklaringa på at hamna i Fitjar var tom.

Vinden la seg men var framleis frå vest, dvs midt i mot. Det vart motor utover på sørsida av Bømlo, til me kunne runda inn til Espevær. Då sette me segla og glei inn i hamna der. Det gjeld om å halda på stilen!

De var veldig kjekt å vera tilbake på Espevær igjen. Jone hadde vore her for mange år sidan ein gong, og hadde lyst til å besøja øya på nytt, og eg vart gjerne med på det. På tur over øya morgonen etter at me kom inn, møtte me fleire hyggelege folk. Ein mann i syttiåra fortalde at han var fødd her og hadde budd her heile livet. Han vaks opp me familie rundt seg på alle kantar. På eit tidspunkt hadde han 30 syskenbarn på øya! Då budde det nok mange fleire der enn dei snautt hundre som bur der i dag. Eg møtte også nokre av dei som me møtte på den etiopiske restauranten i Bergen (omtalt ovanfor). Eg visste jo nå at dei hadde hus på Espevær og fann ut kvar det var, og jammen var dei der! Frå treff på grensa mellom Kenya og Ethiopia i 1983 til Espevær i 2021, ja, kvifor ikkje?

Ein tur med kabelferja måtte me ha. Naudutstyret består av ein livbøye og dette som låg i eit skrin ombord.

Nokre blomsterbilete til frå Espevær:

Farvel til Espevær for denne gongen! Me kjem gjerne igjen! Utpå dagen, laurdag 24. juli, sette me kurs vidare mot sør, over Sletta, som denne gongen var endå slettare enn sist, gjennom Smedasundet i Haugesund, Karmsundet til vestre Bokn der me ankra opp utanfor hytta til foreldra til Jone og fekk god middag.

Utpå kvelden kryssa me Boknafjorden i fin bris for genakker (stort lettvindssegl). Ein innhaldsrik og flott tur langs kysten gjekk mot slutten. Den danske legen og forfattaren Tage Voss skriv om gleda ved å segla. Den gleda deler eg. Men det handlar om mykje meir enn sjølve seglinga. Kvart kapittel i boka til Voss begynnar med Gleden ved … Eitt av dei er Gleden ved å ligge i havn. Det handlar også om å koma til stader der me ikkje har vore før, og som me truleg ikkje hadde kome på å besøkja, frå sjøen. Å oppleva den vakre kysten me har, som er tilgjengeleg like utanfor døra så og seia. Å møta kjekke og interessante menneske, møte som kanskje ikkje varer så lenge, og som truleg ikkje kjem til å gjenta seg, men som likevel gjer reisa rikare og gir minne som me kan ta med oss heim.

Eit anna er Gleden ved ikke å ha motor. Det er ein uvand tanke i dag, sjølv for seglarar. Me tykkjer det er godt å ha ein motor for å koma ut og inn av hamner, om ikkje anna. Men også for å kunna koma fram når vinden ikkje er der, eller me skal mot vinden og vil sleppa å kryssa oss fram. På denne turen gjekk me nok vel så mange nautiske mil for motor som for segl. Men eitt av mine tidlege, og beste, minne om segling handlar om dette å segla utan motor. Eg kan vel ha vore 13-14 år. Kameraten min og eg stod på kaien i Gardsvågen heime. Saman med oss var også Lars som var ein gamal mann då, fødd i 1882. Så kalla me han også Gamle-Lars. Han budde ved sjøen og var ofte ute og gjekk langs strendene. Gardsvågen er vid og sørvendt, med eit par holmar like utanfor. Denne dagen stod det ein fin bris frå sør og rett inn i vågen. Medan me stod der, kom det ein seglbåt inn i vågen på andre sida, i medvind. Det var ein på den tida moderne båt, slank og rask, med høg rigg. Dei kom langt inn mot land og begynte å gå opp mot vinden for tydelegvis å koma bort til kaien der me stod. Lars, som hadde segla tradisjonelle båtar og skøyter då han var ung, var ikkje van med nyare båtar med bermudarigg og betre eigenskapar til å gå opp mot vinden og var skeptisk. «Dette klarer dei ikkje», sa han. Men båten kom opp langs kaien, la fint til og ungdomane ombord fekk ned segla og gjorde fast. Motor hadde dei ikkje, alt var basert på godt sjømannsskap og ein god båt. Det gjorde inntrykk. Eg kan ennå sjå det føre meg. Og eg tenkte: Dette skal eg også gjera ein gong!

Siste kapitlet i boka er: Gleden ved å komme vel hjem. Det treng ikkje stå i motsetnad til Odd Børretzen som syng om at han selgar så sakte han kan, for reisa er slutt når kan kjem i land.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.